Artystka bawi się światłem i cieniem, mieszając kolory, aby zaszczepić tę przytłumioną atmosferę, jaką otacza postacie i scenariusze, w których je umieszcza, jakby ich emocjom, ich uczuciom towarzyszyło otoczenie otoczenia, z nieba, z wód, z tła, które je otacza. Kiedy jednak mówi o mitach, Agelika Alexandridou nasyca swoje płótna tajemnicą, szczególną magią, która skłania obserwatora do wyobrażenia sobie mocy bogów, ich bycia ponad ludźmi, chcących w jakiś sposób być częścią ich życia.